مدیر پارسی بلاگ

بنام خدا
جدال نفس گیر و تمام قد جمهوری اسلامی ایران با دنیای غرب به مراحل حساسی رسیده است. این بار حریف دست به بازی خطرناک تحریم بانکی/نفتی زده است. سالهاست شاهد جنگ تمام عیار هستیم اما این روزها و ماهها جدال دارد به جاهای حساس خود می رسد. فعلاً هیچ بمب و موشکی رها  نمی شود، هیچ گرد و خاک و بوی خون و باروتی بلند نمی شود، اما شرایط طرفین، هیچ کم از یک جنگ تمام عیار ندارد. نبردی که فعلاً ابعاد سیاسی ، اقتصادی و البته اطلاعاتی آن بسیار پررنگ است و هنوز خوشبختانه به فاز نظامی خود نرسیده است.

واقعیت آنست که در هیچ میدان جنگی، حلوا خیرات نمی کنند. اختلافات ما با دنیای استکبار آنقدر عمیق و ریشه دار است که هیچ دورنمای نزدیکی برای صلح و آشتی پایدار متصور نیست. در این عرصه، هر طرف که قوی تر و با اقتدارتر عمل کند و بهتر بتواند از مهره ها و عوامل قدرت خود بهره ببرد، بازی را برده است.
بی شک در هیچ دورانی از تاریخ پر فراز و نشیب کشور، نقش دیپلماتها و مردان سیاست اینقدر در این جدال نفس گیر، پر رنگ و تعیین کننده نبوده است. الان دقیقاً زمانیست که دستگاه دیپلماسی کشور باید از تمام ظرفیت رسمی خود و از تمام ظرفیتهای پنهان که در بدنه علمی و نخبگان سیاسی کشور وجود دارد بهره بگیرد. راه تقابل با کشورهای خائنی چون امارات متحده عربی و عربستان که مطیع و منقاد دنیای غرب و دستیار آنها در این جدال نابرابرند، بیانیه رسمی و اظهار نظر دیپلماتیک رسمی نیست. به نظر می رسد ایران باید از تمام توان اطلاعاتی، اقتصادی و نفوذ منطقه ای خود در تحت فشار قرار دادن این دو کشور خیانت کار بهره گیرد.
وقتی کشور آمریکا با دستاویز خنده داری چون فیلم عیاشی های نامتعارف ملوک و شیوخ فاسد منطقه، آنها را تحت فشار قرار می دهد، قطعاً جمهوری اسلامی ایران با توان و اشراف اطلاعاتی و امنیتی خود در منطقه می توان برگهای برنده بسیار بیشتری در اختیار داشته باشد.
ما نمی توانیم بنشینیم و هر روز شاهد خیانتهای آشکار شیوخ شکم گنده حاشیه خلیج فارس باشیم و دستگاه دیپلماسی ما کما فی السابق همان اظهارات کلی مصداق «یکی به نعل یکی به میخ» را تکرار کند...
دستگاه دیپلماسی ! تحرک! تحرک!